Zgodzicie się Państwo z tezą, że najtrudniej jest przezwyciężyć stare przyzwyczajenia? Że, mało odkrywcze? Z pewnością. Mógłbym fakt przemilczeć, przejść nad nim do porządku albo po prostu polubić. Ale tego nie zrobię. Bo nie chcę.

Stare nawyki, przyzwyczajenia, rutyna, genetyczna niechęć do zmian, a najczęściej – nie ukrywajmy – wygodnictwo, lenistwo i zwalanie winy na kogoś innego jest jedną z naszych głównych cech narodowych. Nie ma się co obrażać, bo tak jest w istocie. Nie wierzycie Państwo?
Przykład pierwszy. Ileż było utyskiwań i narzekań na to, że otwarty dwa lata temu parking Park & Ride przy dworcu PKP w Pruszkowie jest zbyt drogi na kieszeń statystycznego mieszkańca naszego regionu? Że sprawdzony gdzie indziej pomysł pozostawiania własnego auta na kolejowym parkingu i kontynuowania dalszej podróży pociągiem to zwyczajny przekręt i zamach na naszą kasę. Że opłata za parking powinna być zawarta w cenie biletu, a jeśli nie, to koszt powinien być symboliczny. A niby dlaczego? Czy łatwiej jest okraść lub ukraść Państwa samochód na parkingu, czy na ulicy? Nie chcę wdawać się w rozważania, czy 5 zł za całodzienny dozór to dużo, mało, czy w sam raz. Powiem krótko: jak dla kogo. Dla jednych cena była do zaakceptowania, dla innych zbyt wygórowana. Ci oszczędniejsi szukali rozwiązań alternatywnych, stawiając swoje auta gdzie się dało i gdzie popadnie. Wszystkie uliczki, placyki, skrawki wolnego miejsca w pobliżu dworca, jego najbliższej i dalszej okolicy były notorycznie zastawiane przez samochody. Chodnik wzdłuż ogrodzenia parkingu kierowcy tarasowali tak skutecznie, że matki z dziećmi w wózkach zmuszone były omijać zaparkowane bolidy ruchliwą jezdnią.

Od miesiąca operatorem P & R jest miasto, parkowanie jest darmo. Mniej więcej połowa miejsc świeci pustką. Za to na chodniku tłok, jak za starych dobrych czasów. Przyzwyczajenie?

Ulica Helenowska. Trwają ostatnie prace przy układaniu nowej nawierzchni jezdni i chodników. Połowa ulicy jest już gotowa i przejezdna. Ale dla pieszych dostępna tylko częściowo. Dzieciaki do szkoły dalej chodzą jezdnią. Bo całą szerokość ułożonego przed tygodniem chodnika tarasuje sznur samochodów. Dlaczego? Bo mieszkańcy bloku z naprzeciwka stawiają tu swoje samochody od lat. Bo wygodnie, bezpiecznie i widać z okna. Na zwróconą uwagę odpowiadają: „przecież to chodnik do parkowania”. Czy na pewno?

Zasada jest prosta. Jezdnie mają służyć pojazdom, a chodniki pieszym. Pora zmienić stare przyzwyczajenia. A dla szczególnie odpornych na wiedzę proponuję zorganizować kursy dokształcające. Ze służbami w charakterze pedagogów. Nic tak skutecznie nie podnosi wiedzy, jak kilka dodatkowych płatnych korepetycji.